असं म्हणतात, "If there is magic on this planet, it is contained in water" कोणताही जलाशय; मग नदी असो, खळाळता ओढा असो, धबधबा असो, शांत तलाव असो किंवा समुद्र.. या कोणत्याही ठिकाणी गेलं कि मन उल्हासीतच होतं! पण या सर्वांमध्ये समुद्राचं पारडं जरा जडच.. अथांग निळाई, क्षितिजाच्याही पलीकडे दूरवर पाणीच पाणी आणि उसळत्या लाटा; लांबूनच ती समुद्राची गाज ऐकली कि अधीरतेने पावलं झपझप आवाजाच्या दिशेने वळतात...
समुद्रकिनारे नेहमीच आनंद देतात आणि त्यात भारताच्या पूर्व किनाऱ्यांची मजाच वेगळी. पूर्व किनारपट्टीच्या संथ उतारामुळे येथील समुद्रकिनारे खूपच कमी धोकादायक आहेत. लांबच लांब विस्तीर्ण, मऊसूत वाळूचे नयनरम्य किनारे, तरीपण तुलनेने कमी गर्दीचे.. त्यामुळे डुंबायला खूप मजा येते. पाँडिचेरी तर बीचेस साठी फारच प्रसिद्ध! प्रोमोनेड बीच, रॉक बीच, सेरेनिटी बीच, एडन बीच, ऑरोविल बीच.... पण या सर्वांमध्ये अतिशय सुंदर म्हणजे पॅराडाईझ आयलंड बीच.
नदीच्या बॅकवॉटरमुळे नैसर्गिकरित्या येथे एक बेट सदृश ठिकाण निर्माण झालं आहे. एका बाजूला नदी दुसऱ्या बाजूला समुद्र आणि मध्ये सोनेरी वस्त्रगाळ वाळूची पुळण.. अत्यंत आकर्षक आणि मोहक...
चिन्नमवार बोटींग क्लब मधून येथे बोटीने जाता येते, हि सहल पण खूप निसर्गरम्य असते. आम्ही मात्र रस्त्याने मोठा वळसा घालून याठिकाणी गेलेलो. दोन मोठी रिसॉर्ट्स याबाजूने वसली आहेत. 'सॅण्ड ड्यून्स बीच' अशा नावाने ओळखला जाणारा हा बीच चा भाग! पार्किंग ची चांगली सोय आहे. माफक एन्ट्री फी देऊन आतमध्ये गेलो तर एकदम स्वच्छ परिसर, छोटे वळणदार पदपथ, जागोजागी फुलझाडं, दोन-तीन बैठी कार्यालयं, खूप साऱ्या चेंजिंग रूम्स, ओपन शॉवर, प्रसाधनगृह, उपाहारगृह... पर्यटकांचा विचार करून सर्व सोयीसुविधा उपलब्ध! नदीच्या बॅकवॉटर मध्ये ऍडव्हेंचर स्पोर्ट्स चा विभाग, दुसऱ्या बाजूला चेंजिंग रूम्सची आडवी ओळ ओलांडून पुढे गेलं कि सोनेरी रंगात चमकणारी वाळू आणि दुधाळ फेसाळत्या लाटांचा निळाशार बंगालचा उपसागर 😀
किनाऱ्यालगत पर्यटकांना विसाव्यासाठी मालदीव्हज् च्या धर्तीवर झावळ्यांपासून बनवलेले शॅक्स (झोपड्या) आहेत. बसायला बाकडी आहेत. बाजूला पाणी, शीतपेये, खाऊ विक्रेत्यांचे स्टॉल्स आहेत. आम्ही भरदुपारी पोहोचल्यामुळे उन्हाचा तडाखा जाणवत होता. तिथेच जरावेळ लाटांची गाज ऐकत बसलो. आमच्या अडीच वर्षाच्या ध्रुव चे वाळूत उद्योग सुरु झाले, ती मऊ हुळहुळणारी वाळू चौखूर उधळायचे काम एकाग्रतेने चालू झाले, हात, पाय, कपडेच नाही तर केस, कान सर्व वालुकामय झालेले. नंतर हॉटेल वर गेल्यावर त्याला नखशिखांत घासूनपुसून अंघोळ घतल्यावरच त्या वाळूपासून सुटका झाली. उन्हं उतरल्यावर पाण्यात जाऊ असं ठरवून उपाहारगृहाच्या दिशेने मोर्चा वळवला. त्या शंभर मीटर्सच्या वाळुप्रवासात पाय चांगलेच पोळून निघाले. चविष्ट खाद्यपदार्थांवर ताव मारत मस्त एक-दीड तास टाईमपास करून, कपडे बदलून आम्ही डुंबायला तयार झालो... अधीरतेने पाय त्या चमकणाऱ्या पाण्याकडे वळवले. लाटांचा पहिलाच स्पर्श मनाला सुखावून ताजातवाना करून गेला. हळूहळू आत उतरलो; गुडघ्यापर्यंत, कमरेपर्यंत मग छातीपर्यंत लाटांवर लाटा आदळू लागल्या. मागे किनाऱ्याशी उभ्या असलेल्या आमच्या आयांच्या दटावणीला न जुमानता आम्ही डुंबत होतो. लाट अली कि त्यात सूर मारत होतो, (नसलेलं) पोहण्याचं कौशल्य आजमावत होतो, उगाचच पाण्यात डोकं टाकून श्वास रोखून धरत होतो, वरच्या जगाशी डिस्कनेक्ट होऊन पाण्याशी एकरूप होत होतो.
ध्रुवशी दंगामस्ती करून करून बऱ्याच वेळाने नाईलाजानेच पाण्याच्या बाहेर पडलो. मग तो ओपन शॉवर खाली चिकटलेली वाळू धुऊन काढण्याचा सोपस्कार झाला.
छान फ्रेश होऊन समुद्रकाठाने भटकंती करत निसर्गाची रंगपंचमी अनुभवू लागलो. समोर क्षितिजावर निळं पाणी आणि आकाश कुठे एक होतंय पत्ता लागत नव्हता. विरुद्ध दिशेला सूर्य अस्तास जात होता, पिवळ्या केशरी गुलाबी रंगांची उधळण चालू होती. एका ठिकाणी बीच बर्थडे पार्टी ची तयारी चालू होती. मनोमन 'किती नशीबवान व्यक्ती आहे' असं म्हणत कौतुकाने त्या वाळूत उभारलेल्या तंबूकडे आणि झुळझुळ उडणाऱ्या पडद्यांकडे न्याहाळत होतो. आता उंट, घोडे यांच्या सावाऱ्या पण सुरु झाल्या होत्या. किनाऱ्यावर आलेल्या पर्यटकांची संख्या पण वाढल्याचे लक्षात आले. सर्वजण धकाधकीच्या जीवनातून मन:शांती साठी, विसाव्यासाठी, स्वात:मधे अथवा निसर्गामधे रममाण व्हायला आले होते. पाण्यातील जादू अनुभवत होते.
काही वेळाने सूर्य पूर्णपणे मावळला आणि नभात फक्त गुलाबी छटा उरली. अत्यंत तृप्त मानाने आम्ही परत फिरलो आणि 'The Best Day in Pondicherry' असं घोषित करून आमच्या हॉटेल वर परतलो.
क्रमश:
